Κεντρικές ιδέες Θεματικών Ενοτήτων

Εισαγωγή

Η πρώτη ΘΕ εισάγει τους μαθητές στην κατανόηση της πραγματικότητας ως κοινότητας και της ζωής ως σχέσης και επικοινωνίας: με τους γονείς, τους φίλους, τους συμμαθητές, αλλά και τους «άλλους», τους μακρινούς και ξένους. Ιστορίες από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη αναπαράγουν και ζωντανεύουν αυτές τις διαστάσεις, εξοικειώνοντας ταυτόχρονα τους μικρούς μαθητές με τον κόσμο της Αγίας Γραφής.

 

Γενικοί Στόχοι Ενότητας

Οι μαθητές:
α) μοιράζονται συναισθήματα και εμπειρίες γύρω από τις σχέσεις τους (οικογενειακές, φιλικές, σχολικές)
β) συναισθάνονται τη σημασία της κοινής ζωής, καθώς και της αλληλεγγύης, της αγάπης και της αλληλοπροσφοράς στις διαπροσωπικές τους σχέσεις
γ) αφηγούνται τις βιβλικές διηγήσεις, ανακαλύπτουν σ’ αυτές διαστάσεις των ανθρώπινων σχέσεων και εκφράζουν συναισθήματα, προσωπικές σκέψεις και κρίσεις
δ) αναγνωρίζουν τον Θεό των Χριστιανών ως πρόσωπο της έμπρακτης αγάπης προς όλους και χωρίς καμία διάκριση.

  Χρόνος: 3 δίωρα    

Μαθήματα από Ψηφιακό Σχολείο

 

Ψηφιακό Σχολείο

Ζούμε μαζί

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ 1

Μέσα στην κοινωνία ζούμε με την οικογένεια, με τους φίλους, με τους συμμαθητές μας και μαζί τους μοιραζόμαστε τις χαρές, τις λύπες και τα προβλήματά μας. Είναι σημαντικό να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον· να δείχνουμε στους άλλους την αγάπη και τον σεβασμό μας, χωρίς να κάνουμε διακρίσεις, όσο κι αν κάποιες φορές στη συνύπαρξή μας με τους άλλους αντιμετωπίζουμε προβλήματα ή συγκρούσεις.

   I. Οι άλλοι κι εγώ

Οικογένεια, συγγενείς, φίλοι, συμμαθητές, ομάδες συνομηλίκων

Ένας ίσον κανένας

Ένας ίσον κανένας, κανένας ίσον μηδέν.

Γιατί να μένεις μόνος όταν υπάρχει παρέα εδώ;

Οδός Σκουπιδοπόλεως και λουλούδι ουδέν.

Μα κάτι γύρω ανθίζει κι ανθίζει όταν μαζί σ’ έχω εγώ.

Έχω εγώ μαζί μου την Τζέλα, έχω εγώ μαζί μου την Λέλα,

έχω εγώ μαζί μου τον Κόρνα.

Περιβόλια γίνονται οι δρόμοι, μίκυ μάους οι αστυνόμοι,

τ’ όνομά μου κανείς δεν ξεχνά. Λα, λα, λα…

Ένας ίσον κανένας, έλα μαζί μας και συ.

Γιατί να μένεις μόνος όταν υπάρχουμε οι τρεις μας εδώ;

Σκηνή θα γίνει ο δρόμος

και κει θα ζούμε μαζί.

Κι αν κάτι σε τρομάξει,

θα έρθω και θα το διώξω εγώ.

Γιατί έχω μαζί μου την Τζέλα,

έχω εγώ μαζί μου την Λέλα,

έχω εγώ μαζί μου τον Κόρνα.

Και τα σύννεφα είναι μπαμπάκι

κι από σοκολάτα οι δράκοι.

Το σκοτάδι τη μέρα γεννά.

Έχω εγώ μαζί μου την Τζέλα,

έχω εγώ μαζί μου την Λέλα,

έχω εγώ μαζί μου τον Κόρνα.

Ένας ίσον κανένας, κανένας ίσον μηδέν.

Ένας ίσον κανένας, κανένας ίσον μηδέν.

Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και ο Κλεομένης, Ένας ίσον Κανένας,

Μουσική, Στίχοι: Φοίβος Δεληβοριάς

Γλυκό τσαμπί σταφύλι

Εγώ με τ’ Αραπάκι

και με το Κινεζάκι

και τον Αμερικάνο

κινάμε για κει πάνω,

κει πάνω στο φεγγάρι

μια μέρα του Γενάρη.

Εγώ με τ’ Αραπάκι

και με το Κινεζάκι

και τον Αμερικάνο

ακόμα παραπάνω

θα φτάσουμε ως τον Άρη

μια μέρα του Φλεβάρη.

Εγώ με τ’ Αραπάκι

με τ’ Αμερικανάκι

και το τον μικρό Κινέζο

τρελαίνομαι να παίζω.

Μ’ αφού μας εμποδίζουν

κι αφού μας ξεχωρίζουν

θα μπούμε σ’ έναν πύραυλο

να πάμε σ’ άλλο αστέρι

μια μέρα μεσημέρι.

Τι τάχα κι αν δεν έχουμε

το ίδιο χρώμα όλοι

στο γύρω γύρω όλοι;

Το θέλουμε και θα ‘μαστε

αχώριστοι και φίλοι

γλυκό τσαμπί σταφύλι.

Μουσική: Στέφανος Βασιλειάδης,

Στίχοι: Μαρία Γουμενοπούλου

Νικηφόρος Βρεττάκος, Μικρό ποίημα της φιλίας

Όταν ήμουν μικρό παιδί,

όπως είναι τ’ αρνάκια

που παίζουνε στο λιβάδι την άνοιξη

είχα φίλους τις πασχαλίτσες,

είχα φίλους τις λιμπελούλες,

είχα φίλους τα λουλουδάκια.

Μετά που μεγάλωσα,

αγαπούσα το φως και κοιτούσα ψηλά.

Είχα φίλους τα όνειρα.

Τα χρόνια περνούσανε

και τώρα που πια

δεν είμαι όπως τ’ αρνάκια

που παίζουνε στο λιβάδι την άνοιξη

και δεν κάνω όνειρα,

έχω φίλους μου τα παιδιά,

το Δημήτρη, το Νικηφόρο,

έχω φίλους μου τα παιδιά,

τα λευκά και τα έγχρωμα,

την Πάλμο, το Λη,

έχω φίλους μου τα νεγράκια

και θυμάμαι τις πασχαλίτσες

και θυμάμαι τις λιμπελούλες

και θυμάμαι τα λουλουδάκια

και θυμάμαι τα όνειρα.

Μια νέα αρχή

Μες στην βροχή προσπαθεί ένα παιδί

Να ανάψει λευκό μικρό κερί

Άνεμος φυσάει και κανείς δεν βοηθάει

Να φανεί μια φλόγα στο κερί

Περνάει ο καιρός

Όλοι θέλουν λίγο φως

Μα κανείς δεν είναι τολμηρός

Υπάρχει πόνος που δεν γιατρεύει ο χρόνος

την ψυχή σαν δεν ανοίξει ο ουρανός

Όλοι μαζί, μια νέα ελπίδα

Όλοι μαζί μια νέα αρχή, μια ηλιαχτίδα

Το παιδί κρατάει

το κερί και σας ρωτάει

Ποιος θέλει που ‘χει την καρδιά ψυχρή να

ζεσταθεί

Μια αστραπή, που την γέννησε η βροχή

Με μια λάμψη ανάβει το λευκό κερί

Τότε όλοι ξεχνάνε τον φόβο και ζητάνε

Απ’ το παιδί για να φωτίσει όλη την γη

Όλοι μαζί, μια νέα ελπίδα

Όλοι μαζί μια νέα αρχή, μια ηλιαχτίδα

Είναι αρκετή

Μια παλάμη παιδική

Να αγγίξεις για να δεις

πως είναι όμορφη η ζωή

Τι μικρός είναι ο κόσμος τι μικρός

Είναι εύκολο να γίνει φωτεινός

Είναι αρκετή

Μια παλάμη παιδική

Για να λάμψει πια η φλόγα στο κερί

We are the world, Στίχοι: Τάκης Θεοδωρόπουλος, Μουσική: Lionel Richie

Κρίσεις και προβλήματα

Παροιμίες

  • Καλύτερα από μακριά και αγαπημένοι παρά από κοντά και μαλωμένοι.
  • Μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαίνουμε.
  • Όταν χτυπιούνται δυο σταμνιά, το ένα απ’ τα δυο θα σπάσει.
  • Όταν τα σκυλιά τρώγονται, ο λύκος τρώει τα πρόβατα
  • Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα.
  • Άμα δε θέλει ο ένας, οι δύο δε μαλώνουν.

Εγώ κι εσύ μαζί

Εγώ κι εσύ μαζί.

Όταν η τύχη σου θα ‘ναι φευγάτη,

και συ μακριά απ’ το ζεστό σου κρεβάτι,

τότε θυμήσου τη χρυσή συμβουλή.

Τα βάσανά σου είναι και δικά μου,

και για τους δυο μας χτυπάει η καρδιά μου.

Δυο φιλαράκια με μια ψυχή,

εγώ κι εσύ μαζί.

Μπορείς αν θες να βρεις πιο έξυπνους φίλους,

να ‘ναι μεγάλοι και πιο δυνατοί.

Μπορείς!!!

Αλλά να ξέρεις τη δικιά μου αγάπη,

δε θα στη δώσει φιλαράκο κανείς…

Κι όσο περνάνε και φεύγουν τα χρόνια,

και η φιλία μας θα μένει αιώνια,

εγώ κι εσύ μαζί!

Εγώ κι εσύ μαζί (1995), Στίχοι: Τζίμης Πανούσης Μουσική: Randy Newman, Αλκίνοος Ιωαννίδης & Τζίμης Πανούσης

Αγάπη, φροντίδα, συγγνώμη

Αν όλα τα παιδιά της γης

Αν όλα τα παιδιά της γης

πιάναν γερά τα χέρια

κορίτσια αγόρια στη σειρά

και στήνανε χορό

ο κύκλος θα γινότανε

πολύ πολύ μεγάλος

κι ολόκληρη τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης

φωνάζαν τους μεγάλους

κι αφήναν τα γραφεία τους

και μπαίναν στο χορό

ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

αι δυο φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα ‘ρχόνταν τότε τα πουλιά

θα ‘ρχόνταν τα λουλούδια

θα ‘ρχότανε κι η άνοιξη

να μπει μες στο χορό

κι ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και τρεις φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

Αν όλα τα παιδιά της γης (1997), Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Γκρεμίζοντας τους τοίχους…

Όσκαρ Ουάιλντ, Ο εγωιστής γίγαντας (διασκευή)

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας γίγαντας που είχε ένα ωραίο σπίτι με υπέροχο κήπο. Στον κήπο υπήρχαν όλων των ειδών τα δέντρα, γεμάτα με γλυκύτατους καρπούς. Υπήρχαν επίσης πολλά λουλούδια με ευωδιαστά αρώματα και υπέροχα χρώματα. Όταν ο γίγαντας έλειπε τα παιδιά χαίρονταν πολύ να παίζουν στον κήπο του.
Ξαφνι